Vanochtend om 08.00u was ik al uit bed. Verschrikkelijk. Waarom kan ik nou nooit eens fatsoenlijk uitslapen? Het lijkt wel alsof ik het niet nodig heb, ofzo! Na een sigaretje en een toiletbezoek ben ik weer naar boven gegaan; de lucht was bewolkt en om 08.00u er al uit zijn en blijven in je vakantie is eigenlijk ook gekkenwerk, zeg nu eerlijk!
Om iets voor 10.00u deed ik mijn oogjes opnieuw open en Callow was ook net wakker. We gingen maar eens buiten kijken of pa en moe al op waren, en jawel! Die zaten al lekker aan de koffie en hadden net het ontbijt naar binnen geschoven. Callow haalde voor ons ook een bakkie en vervolgens zaten wij ook lekker te ontbijten bij pa en moe. Ondertussen bespraken we onze plannen voor vandaag. Eigenlijk wilden we een kobaltmijn op 30km afstand van Kolsrud bezoeken. Gewoon, met zijn allen in de bus erheen! Moet kunnen, toch? Mooi niet dus. Inmiddels hadden we gehoord hoe streng de politie hier is. Als de politie je betrapt is dit een boete van €8000,- per persoon, de bestuurder is zijn rijbewijs kwijt, de bus wordt in beslag genomen en wij allen gaan niet langs start voor 15 dagen de bak in. Leek ons niet zo handig. Zeker niet omdat we in de buds ook nog een aardige voorraad aan alcohol hebben liggen. Wat dus ook niet mag. Dus. Oplossing waar we voor gingen: schoonpa rijdt eerst schoonmoe naar de kobaltmijn, komt dan terug, haalt en brengt mij, komt terug en haalt en brengt Callow. Maar ja, al rijdende kwamen ze erachter dat het toch niet zo handig was, tot net voor Amot was het goed te doen, maar daarna volgde een gigantische klim omhoog. En dat dus met een dieselbus drie maal. Dus toch maar stiekem doen. Schoonmoe heeft gewacht op een bankje en schoonpa haalde mij en Callow op, daarna hebben we met zijn allen in de bus de reis vervolgt.
Aangekomen bij de kobaltmijn hebben we eert een flinke bak koffie gedronken met een échte Noorse wafel met aardbeienjam en room. Tijdens het grote snoepwerk kwam de gids naar ons toe gelopen en begon in vlot Noors een heel verhaal. “Do you speak english?”, vroegen we in koor. En jawel, dat kon hij (gebrekkig). Door het heftige onweer van afgelopen avond had de electriciteit in de mijn het begeven en dus moest het het licht eventjes repareren. Na een kwartiertje konden we dan tóch nog beginnen aan onze tocht samen met veertien anderen. We kregen een helm en een fleece poncho, want in de mijn was het zo’n 5* C! We leken wel allemaal hobbits, zo. Vooral door de groen met rood afgewerkte poncho’s, maar gelukkig niet op blote voeten want dat was natuurlijk veel te koud!
Het was een mooie tocht en het was maar goed dat we een gids mee hadden, want het was werkelijk een doolhof van steen. Weer buiten aangekomen besloeg mijn bril gelijk, aangezien het buiten nog altijd zeer zonnig was en een graad of 30* C. Met nog stramme spieren van de kou klauterden we weer 120m omhoog, met flink wat moeite.
Vanavond hebben we met zijn vijven bij mij zwagertje gegeten en wordt er nu buiten lekker een potje gekaart. De komende dagen minder bericht van ons, want we gaan een tour maken naar Stavanger en hebben dus geen beschikking over internet.
