Vind ik leuk:

Gister sloot ik de laptop af, en vrijwel direct begon het in de verte te rommelen. Niet veel later brak het onweer los en ‘s nachts was het noodweer. Ikzelf heb er niets van meegekregen; ik heb geslapen als een os. Ik heb iedereen hier in huis op hun hart gedrukt dat ze het niet moesten wagen me wakker te zingen, en na een hoop gedreig hebben ze het gelukkig ook niet gedaan.

Vanochtend om 05.30u schrok ik wakker en moest ik naar de WC. De WC is hier een apart verhaal. Er is er één die grenst aan de slaapkamer van Neef en Nicht en één buiten. Vanzelfsprekend natuurlijk dat wij allen niet ‘s nachts op het toilet van Neef en Nicht kunnen gaan! Dus buiten. Ik besloot eerst een sigaretje te roken en mezelf wat moed in te praten. Het buitentoilet is niet luxe, maar bevat voor de ietswat oudere lezers en hoog nostalgie-gehalte. Niet door te trekken, niet verwarmt, geen licht, maar met deksel!
Afijn, toen ik naar het nostalgische toilet was geweest, kwam ik Zwagertje tegen, welke dus de eerste was die mij feliciteerde met mijn 27e verjaardag. Een paar tellen later kwam Callow naar buiten.
“Goeiemorgen jarige Job, mag ik jou als eerste feliciteren?”, zei hij.
“Nee, dat mag je niet. Zwagertje is je al voorgeweest!”.

De dag begon een beetje bewolkt en het was een beetje fris, maar zo rond 12.00u begon toch nog de zon te schijnen. Rond 12.00u kwamen plotseling mijn schoonouders het terrein oprijden en was het feest compleet (iets vroeger dan we verwacht hadden, want Callow en ik moesten zelfs nog douchen!)
Na wat in de zon gezeten te hebben, lekker gekletst te hebben, kwamen Nicht en schoonmoeder al zingende en mét een grote, lekkere chocoladetaart mét kaars naar buiten! De rest viel in, en ik wilde me eventjes verstoppen onder de oh-zo-fijne schommelbank, ohoh, ik weet nooit zo goed hoe ik op zingende mensen moet reageren en al helemaal niet als ze voor mij zingen..!! Brrh! Na de taart zijn schoonvader en ik boodschappen gaan doen en Zwagertje op gaan halen in Amot. Dat was nog een klus. Niet mijn Zwagertje halen, nee, de boodschappen. Want ik had bedacht dat ik voor iedereen zou koken. Lees: 10 man in totaal. Ik had bdacht pasta met roomsaus te maken. En sla. Alleen had ik me niet bedacht dat men hier in Noorwegen andere eetgewoontes hebben. En niet dat vlees hier heel duur is. En niet dat ze hier geen soepgroenten kennen. En niet dat ik geen woord Noors kan lezen of spreken, laat staan een handleiding van pasta-saus..! Afijn. Zwagertje heeft geholpen met het vertalen van de artikelen in de supermarkt, en zo gingen we weer van Amot terug naar huis. Twee volle tassen rijker en bijna 300 kronen lichter. Ach ik ben één keer per jaar jarig, en ik vond wel dat dat het minste was wat ik kon doen voor de familie die mij en Callow een week lang onderdak boden!

Toen we thuiskwamen, hing er een grote, donkere grijze massa boven ons. Afwachtend keken we ernaar en bedachten ons dat het nog best wel eens zo zou kunnen wezen dat daar regen en onweer uit kon komen en dat we vanavond binnen zouden moeten eten. En jawel. Een flinke onweersbui liet van zich horen. Terwijl de rest buiten naar het onweer keek, ben ik aan het eten begonnen. Dat begon al leuk; ik zette de verkeerde pit open en kwam daar pas na 10 minuten achter dankzij Neef én het was een electrisch kookstel, wat ik niet gewend was! Maar het kan erger. Het onweer wérd erger. Veel erger zelfs. Zo erg, dat hij insloeg en na een paar keer stroomdalen knalde de stroom er helemaal uit. En dan? Wat moet je dan? Ik ben maar even met de sla begonnen en al snel kwamen mij nschoonouders aan met een CampingGaz-kookstelletje. Waar dus maar één grote pan op past (ja, want als je voor tien man kookt, past dat dus niet in een campingpannetje, logisch lijkt mij…) Het was eventjes behelpen maar, och; het werkte. Het duurde wel langer, en het was lichterlijk frustrerend, maar nét voor het water van de macaroni kookte, schoten de lichten weer aan! Hoera! We kunnen weer normaal koken..!! Met zijn allen hebben we hier aan de grote picknicktafel – die in de woonkamer staat, haha – zitten eten. Het was nog eventjes spannend of het wel genoeg was voor iedereen, maar gelukkig, niemand kwam tekort. En iedereen vond het lekker!

Vanavond was het buiten al flink afgekoeld en heeft het nog flink geregend. Want we morgen voor plannen hebben weten we nog niet, maar Zwagertje gaan alsnog proberen een huurauto’s te regelen, want het plan is dat we vrijdag vertrekken in de richting van Stavanger.

Tot morgen!