Sammy is een gevaarlijke kat. Niet voor ons, mensen, dat niet. Voor dames van zijn stand is hij ook best lief, maar oh wee als je als kater, das, eekhoorn, of welk dier dan ook zijn territorium betreed. Vrees dan maar voor je leven!

Sammy is een grijs gestreepte kat. Met witte pootjes, die tijgerpoten lijken. Sammy is een gespierde kat, haast een body builder. Hij houdt er van om aangehaald te worden en is een prima knuffelkat. Maar Sammy is nergens bang voor, niets houdt hem tegen.

En zo hoorde we ‘s nachts regelmatig katten vechten. Toen Callow en ik een stukje gingen wandelen, hoorde weer eens een kattengevecht en gingen we maar eens kijken. En jawel, hoor! Een zwarte kater had zich op Sammy’s terrein gewaagd. En Sammy zag het. En viel aan. Ze rolden al vechtend van de rotsen, de zwarte probeerde te ontsnappen en klauterde de rotsen weer op, maar zo makkelijk kom je niet van Sammy af! We hadden ons al laten vertellen dat je Sammy niety uit een gevecht moest halen, want van de adrenaline-stoot die hij heeft grijpt hij jou. Dus we lieten ze maar de ruzie uitvechten. We zijn weer weggelopen, en toen we later die dag van boodschappen doen terug kwamen, hoorden we dat Sammy de tuin ingelopen was. Met een hele dikke kop, onder het slijm en helemaal bebloed. De tijger liep mank, en wilde niet aangehaald worden. Toen iemand dat toch probeerde begon hij te blazen en is onder de auto gan liggen, later zat hij daar niet meer. En kattenkenners weten allemaal: als een kat voelt dat het niet goed gaat, zoekt hij een plekje op om óf aan te sterken óf te sterven.

Iedereen heeft Sam gezocht, maar niet gevonden. Na een paar uur zoeken gaven ze de moed op. Hij moest of zelf komen, of niet. Maar toen Callow en ik op bed lagen en de rest nog buiten wat zat te kletsen, kwam hij toch nog tevoorschijn! M’n zwagertje heeft ons nog wakker gemaakt, want tja, ook wij zaten een beetje in over de Noorse pitbull-kat. Waarschijnlijk was Sammy wezen donderen in de wei hier aan de overkant en zo had hij waarschijnlijk een koe of een stier geïriteerd.  Die had op zijn beurt het kattebeest uit schrik een schop gegeven, en in zijn/haar mond genomen of gehapt. Na een paar dagen had Sam zichzelf weer een beetje gewassen, maar zat nog altijd onder de wonden en had nog een beetje een dikke kop. Maar knuffelen deed hij allang weer. En buiten vechten natuurlijk ook. Nogsteeds nergens bang voor dus!

Zoals ik al schreef, vroeg vertrokken vandaag. Buiten was het grauw, er hing een dreigende lucht. Om 08.10u reden we de camping af. Ik voelde me niet heel erg lekker en een beetje slapjes, halverwege bleek dat ik niet de enige was, dus snel een bammetje gegeten. Ik heb toen maar gelijk een tabletje genomen. Het was maar een korte stop, want het regende en we konden niet even ergens uit deregen gaan staan. Bij de volgende stop hebben we koffie gedronken en ben ik maar achter in de Skoda gaan zitten, want het tabletje deed aardig zijn best. Als een blok viel ik in slaap en zeker twee uur later deed ik mijn oogjes weer open.

De hele dag heeft het eigenlijk geregend, dus geen fotomomentjes, maar veel luieren op de achterbank voor mij. Afentoe de auto uit voor een ‘nicotine-shotje’ een hapje brood en/of een flinke koffie. Eigenlijk een hele saaie weg, als je het zo bekijkt. We waren ook erg blij toen we weer in Kolsrud waren. Ook daar regende het, en na het eten hebben we wat tv gekeken (engelstalige films worden hier ondertiteld en niet na-gesynchoniseerd, dus die zijn nog te volgen voor ons!) De grote neef en mijn schoonouders hebben nog tot diep in de nacht foto’s gekeken en het gezellig gemaakt.

Wij gingen enigsinds vroeg naar bed, want Callow had flink wat kilometerstjes gereden (ruim 1000 km!) en die was het aardig zat en morgen moet hij immers ook vroeg op om Wouter weg te brengen voor zijn werk.

Vanochtend waren we een beetje bijtijds op; om 9.30u kwamen we ons bedje uit en na de koffie, een roereitje en een warme douche ruimden we de spullen in de auto, een bezem door de hut en vertrekken maar! Ik had nu maar wel een tabletje genomen, want nu had ik goed gegeten en het risico op overgeven wilde ik niet lopen.

Hoewel de dag met regen en veel bewolking begon, bijna de hele dag was het mooi weer, ookal hadden we wat bewolking, de temperatuur was goed. Door de regen hebben we Stavanger niet meer kunnen bezoekn, wat wel jammer is. Maar niet getreurd, een hoop moois kregen we nog te zien. We reden langs de kust lijn van west naar zuid naar oost. Geen korrelige zandstranden zoals we die in Nederland kennen, maar met stenen en rotsen. Gestapelde stenen als muurtjes sierden de velden. Al gauw volgden fjorden en een hoop kodakmomentjes, waar ik veelvuldig gebruik van maakte. Onze huizen in Nederland zijn maar saai en ééntonig, hier hebben de huizen leuke kleurtjes en zijn anders gebouwd, geen huis is hier hetzelfde. En ik vind het verrassend dat in Scandinavië de huizen vaak van hout zijn, terwijl het hier ‘s winters gerust -25* C kan zijn. De kleurtjes geven het wel een vrolijk effect, in tegenstelling tot onze bakstenen huizen.

Na een hop fjorden, haarspeldbochten en fotomomenten kwamen we in de buurt van Flekkefjord op eencamping, in een appartement voor vijf personen. Een hut hadden ze hier niet echt. Een appartement voor drie personen, plus een kampeerplaats met stroomvoorziening was duurder dan het appertement voor vijf, dus de keuze was snel gemaakt! Scheelde mijn schoonouders ook weer een slapeloze nacht van kletterende regen op het dak van de bus, want sinds zij aankwamen in Kolsrud, regende het elke avond en nacht.

Callow en ik hadden het tweepersoonsbed geconfisceerd, zodat we nu eens lekker tegen elkaar aan konden kruipen. Want dat was de afgelopen nachten niet echt mogelijk. Het bed sliep als een plank en de matrassen schoven uit elkaar, dus of nu echt daadwerkelijk wat hadden aan het tweepersoonsbed…

Betreft het bochtenwerk hier: het zijn er veel. Om mijn haar op te steken heb ik gemiddeld twintig tot dertig haarspelden nodig. Vandaag had ik wel zes keer mijn haar kunen opsteken als ik voor elke haarspeldbocht een haarspeld had gekregen! Hetwas dus maar goed dat ik zo’n tablet heb genomen!

Morgen vertrekken we al vroeg; nog ongeveer 350 kilometer te gaan. In Nederland is dat maximaal drie tot vier uur rijden, maar hier halen we met geluk 60 kilometer per uur. We hebben nu als het goed is ook een flink stuk snelweg, dus dat scheelt iets. En dan niet vergeten een handje kleingeld voor de tolwegen in de bus te leggen…

Nu ga ik lekker een rosé-tje pakken en een potje kaarten met de rest!

Vanochtend ging de wekker al vroeg; om 07.00u stonden we naast ons bed, snel kofie drinken, roken, elkaar uitlachen om de slaperige en verwarde just-out-of-bed-looks, douchen en om 8.00u vertrokken we uit Amot (niet te verwarren met Amot 30 km verder dan Kolsrud, er schijnen drie Amot’s in Noorwegen te bestaan). De rit duurde in totaal 7 uur, inclusief drie pauzes, exclusief reistablet. Ik heb bewust niets ingenomen, want ik wilde al dat moois meemaken en me er ook nog bewust van zijn. We hebben mooie stukken natuur gezien. Mooie, hoge bergen. Indrukwekkende, mooie hoogvlaktes. Onverantwoordelijk rijdende Noren. Loslopende, eigenwijze schapen, die zich werkelijk niets aantrokken van de auto’s.

Buiten het hoogseizoen schijn je op de hoogvlaktes in collonne’s te moeten rijden, wegens de smalle wegen en het weinige verkeer. Daarbij komt, dat er totaal geen verlichting is én er ligt hier minstens zes maanden meters sneeuw. Na de hoogvlaktes volgde een tweebaansweg en bergen, die steeds hoger werden en steeds meer op fjorden begonnen te lijken. Al rijdend maakte ik foto’s uit het raam, wijd open. Helaas vaak met achteruitkijk spiegel ofde vangrail erop, maar die photoshop ik er wel weer vanaf. Hoe meer fjord-achtige bergen we zagen, hoe dichterbij we bij Stavanger kwamen.

Stavanger hebben we tçoh nog weten te bereiken! We hadden allemaal de moed op gegeven, het was gewoon te verweg om éven’ in een weekend heen te rijden. Voor Nederlandse begrippen valt 300 tot 400 kiometer best mee, maar hier niet. Je rijdt gemiddeld 58 km per uur (een dieselbus rijdt nu eenmaal niet met 80 km per uur een berg op) en de wegen zijn hier erg bochtig.

In Noorwegen kennen ze tolwegen. Die slimme Noren hebben de betaalpoorten precies tussen twee afritten in neer gezet, maar als je een ‘autopass’ hebt, kan je gewoon doorrijden. Zoals bij bijvoorbeeld een huurauto. Zo één als wij hadden dus. In sommige gevallen wordt er een foto gemaakt (en dan zie je de rekening thuis wel), maar soms moet je cash betalen. Tenzij je een autopass hebt. Em die had de bus dus niet. En ook had de bus geen 13 kronen kleingeld bij zich. Doorrijden kost 200 tot 300 kronen boete. Noorse snelwegen zijn smaller dan Nederlandse en de dat geld ook voor de vluchtstroken. Als je díe al hebt, hier. En zo kon de huurauto onmogelijk stoppen. Paniek!!

Eenmaal in Stavanger zochten we een informatiebord, waarvan we onderweg een aanwijsbord gezien hadden. Na een kwartier dwalen nogsteeds geen informatiebord. Uiteindelijk vonden we een parkeerplaats, waar we toch maar eens héél rustig gingen kijken op de kaart, maar tevergeefs. Dus maar terugrijden. Op eens, uit het niets zien we een bord ‘turisteninformasjon’.

Afijn, na een poosje zoeken toch nog de stadscaming van Stavanger gevonden. Aan een meer en met een groot park achter de camping. De hut was groter dan de vorige, maar wel met maar één slaapkamer. Callow vond het toch fijner en dus sliep m’n zwagertje in de woonkamer.

Callow en ik besloten samen ‘s avonds Stavanger in te gaan. Gewoon, eventjes lekker met zijn tweetjes zijn. We hebben een rondje gelopen door het centrum, maar al snel begon het te weer lichten. We bestelden snel twee cola (maar dat was niet op voorraad bij het café), dus twee sinas. Dat was €4, 50 per sinas. Maar in nedelrand kennen we flesjes van 0,25 L, hier hebben ze flesjes van 0,35 L en dat is een hele plons en zeker als er boven je een onweersbui hangt. Zo snel als we konden dronken we onze sinas op en al gauw begon het te onweren al snel begon het te gieten en we zijn zo snel mogelijk zijn we naar de camping gereden.

Daar had het ook flink geonweerd, zo hard dat het klonk als een explosie. In Zuid Noorwegen nog het hardste; 92 mensen waren getroffen! Wij zitten in het Zuidwesten.
We hebben nog eventjes zitten kaarten , maar gingen al snel naar bed, iedereen was uitgeput van de rit. Een stapelbed is niet ideaal. Vroeger vond ik het geweldig en was het altijd de strijd wie boven mocht slapen. Maar het bed hier was erg wankel dus de lichtste – ik dus – sliep boven. Wat een gehannes! Ik was steeds mijn deken kwijt en ik moest oppassen dat ik niet mijn bed uitrolde!

Vandaag zouden we beginnen aan onze reis naar Stavanger. Hoewel het op de kaart eruit ziet als een klein stukje, het is een flink eind hier vandaan. Mijn schoonvader en ik vertrokken met de bus naar Kongsberg, want ik wilde Kongsberg graag zien.

Kongsberg is de zusterstad van Gouda en de Goudse kerstboom op de Markt komt uit Kongsberg. Een paar jaar geledenschonk Gouda haar zusterstad een glazen kerstboom en die staat nu uiteraard in Kongsberg. En die moest en zou ik in het echt zien. Ik had hoge verwachtingen van ‘onze’ zusterstad, maar eigenlijk viel het flink tegen. Ik wilde een kaartje kopen voor mijn collega’s, maar dat was zelfs nog een soort van moeilijk!

Toen we naar de auto liepen om de rest op te wachten, ging de telefoon. De rest zou een huurauto ophalen in Hokksund, maar helaas Avis was gesloten. Dus moesten ze naar het filiaal in Kongsberg. Alle ballen verzamelen en hup, naar Avis Kongsberg. Daar stond een Skoda voor ons klaar en zo begonnen we – iets later dan geplanned – aan onze rit richting Stavanger. Eerst nog eventjes mijn zwagertje ophalen  en rijden maar!

Al snel veranderde het berglandschap in hoogberglandschap. Tijdens de eerste stop heb ik maar twee reistabletjes ingenomen, want van de geur van een nieuwe auto en het hoge bochtengehalte van de weg wordt mijn maag niet echt vrolijk. Nadeel van die tabletten is wel dat ik er erg sloom en duf van wordt. Als kind al eigenlijk, en nu dus nogsteeds! Bij de tweede stop hebben we een bammetje gegeten, genoten van het uitzicht wat bestond uit een meer , mooie hoge bergen waarvan sommige bergtoppen lichtjes besneeuwd waren. Callow nam nog eventjes een duik. Ik heb mijn kussen uit de bus geplukt en nam plaats op de achterbank van de Skoda en viel vrijwel direct in slaap. Toen ik mijn ogen weer opendeed was iedereen weg.

Toen ik naar buiten keek werd me al gauw duidelijk dat we in een dal waren beland bij een camping. We moesten vroeg stoppen met rijden, want het risico om geen hut te vinden  wilden we niet lopen. De hut is eigenlijk groter zijn dan ik had verwacht; een zitruimte – waar je best ruim kon zitten - twee slaapkamers én een douche en toilet! Een gewoon toilet! Die je moet doortrekken, wat een luxe! Een douche is ook best aangenaam, aangezien ze in Kolsrud hebben ze een boiler van 120 liter. Wat dus betekend dat je met een groep van zeven volwassenen en drie kinderen niet elke dag kan douchen. Nu zit de rest een potje te kaarten en ik ga zo een potje meedoen. Vanavond vroeg naar bed, want morgen gaan we al vroeg rijden. We hebben nu ongeveer 95 km gereden, we moeten nog ongeveer 5 tot 7 uur rijden voor we in Stavanger zijn.

Vanochtend om 08.00u was ik al uit bed. Verschrikkelijk. Waarom kan ik nou nooit eens fatsoenlijk uitslapen? Het lijkt wel alsof ik het niet nodig heb, ofzo! Na een sigaretje en een toiletbezoek ben ik weer naar boven gegaan; de lucht was bewolkt en om 08.00u er al uit zijn en blijven in je vakantie is eigenlijk ook gekkenwerk, zeg nu eerlijk!

Om iets voor 10.00u deed ik mijn oogjes opnieuw open en Callow was ook net wakker. We gingen maar eens buiten kijken of pa en moe al op waren, en jawel! Die zaten al lekker aan de koffie en hadden net het ontbijt naar binnen geschoven. Callow haalde voor ons ook een bakkie en vervolgens zaten wij ook lekker te ontbijten bij pa en moe. Ondertussen bespraken we onze plannen voor vandaag. Eigenlijk wilden we een kobaltmijn op 30km afstand van Kolsrud bezoeken. Gewoon, met zijn allen in de bus erheen! Moet kunnen, toch? Mooi niet dus. Inmiddels hadden we gehoord hoe streng de politie hier is. Als de politie je betrapt is dit een boete van €8000,- per persoon, de bestuurder is zijn rijbewijs kwijt, de bus wordt in beslag genomen en wij allen gaan niet langs start voor 15 dagen de bak in. Leek ons niet zo handig. Zeker niet omdat we in de buds ook nog een aardige voorraad aan alcohol hebben liggen. Wat dus ook niet mag. Dus. Oplossing waar we voor gingen: schoonpa rijdt eerst schoonmoe naar de kobaltmijn, komt dan terug, haalt en brengt mij, komt terug en haalt en brengt Callow. Maar ja, al rijdende kwamen ze erachter dat het toch niet zo handig was, tot net voor Amot was het goed te doen, maar daarna volgde een gigantische klim omhoog. En dat dus met een dieselbus drie maal. Dus toch maar stiekem doen. Schoonmoe heeft gewacht op een bankje en schoonpa haalde mij en Callow op, daarna hebben we met zijn allen in de bus de reis vervolgt.

Aangekomen bij de kobaltmijn hebben we eert een flinke bak koffie gedronken met een échte Noorse wafel met aardbeienjam en room. Tijdens het grote snoepwerk kwam de gids naar ons toe gelopen en begon in vlot Noors een heel verhaal. “Do you speak english?”, vroegen we in koor. En jawel, dat kon hij (gebrekkig). Door het heftige onweer van afgelopen avond had de electriciteit in de mijn het begeven en dus moest het het licht eventjes repareren. Na een kwartiertje konden we dan tóch nog beginnen aan onze tocht samen met veertien anderen. We kregen een helm en een fleece poncho, want in de mijn was het zo’n 5* C! We leken wel allemaal hobbits, zo. Vooral door de groen met rood afgewerkte poncho’s, maar gelukkig niet op blote voeten want dat was natuurlijk veel te koud!

Het was een mooie tocht en het was maar goed dat we een gids mee hadden, want het was werkelijk een doolhof van steen. Weer buiten aangekomen besloeg mijn bril gelijk, aangezien het buiten nog altijd zeer zonnig was en een graad of 30* C. Met nog stramme spieren van de kou klauterden we weer 120m omhoog, met flink wat moeite.

Vanavond hebben we met zijn vijven bij mij zwagertje gegeten en wordt er nu buiten lekker een potje gekaart. De komende dagen minder bericht van ons, want we gaan een tour maken naar Stavanger en hebben dus geen beschikking over internet.

Gister sloot ik de laptop af, en vrijwel direct begon het in de verte te rommelen. Niet veel later brak het onweer los en ‘s nachts was het noodweer. Ikzelf heb er niets van meegekregen; ik heb geslapen als een os. Ik heb iedereen hier in huis op hun hart gedrukt dat ze het niet moesten wagen me wakker te zingen, en na een hoop gedreig hebben ze het gelukkig ook niet gedaan.

Vanochtend om 05.30u schrok ik wakker en moest ik naar de WC. De WC is hier een apart verhaal. Er is er één die grenst aan de slaapkamer van Neef en Nicht en één buiten. Vanzelfsprekend natuurlijk dat wij allen niet ‘s nachts op het toilet van Neef en Nicht kunnen gaan! Dus buiten. Ik besloot eerst een sigaretje te roken en mezelf wat moed in te praten. Het buitentoilet is niet luxe, maar bevat voor de ietswat oudere lezers en hoog nostalgie-gehalte. Niet door te trekken, niet verwarmt, geen licht, maar met deksel!
Afijn, toen ik naar het nostalgische toilet was geweest, kwam ik Zwagertje tegen, welke dus de eerste was die mij feliciteerde met mijn 27e verjaardag. Een paar tellen later kwam Callow naar buiten.
“Goeiemorgen jarige Job, mag ik jou als eerste feliciteren?”, zei hij.
“Nee, dat mag je niet. Zwagertje is je al voorgeweest!”.

De dag begon een beetje bewolkt en het was een beetje fris, maar zo rond 12.00u begon toch nog de zon te schijnen. Rond 12.00u kwamen plotseling mijn schoonouders het terrein oprijden en was het feest compleet (iets vroeger dan we verwacht hadden, want Callow en ik moesten zelfs nog douchen!)
Na wat in de zon gezeten te hebben, lekker gekletst te hebben, kwamen Nicht en schoonmoeder al zingende en mét een grote, lekkere chocoladetaart mét kaars naar buiten! De rest viel in, en ik wilde me eventjes verstoppen onder de oh-zo-fijne schommelbank, ohoh, ik weet nooit zo goed hoe ik op zingende mensen moet reageren en al helemaal niet als ze voor mij zingen..!! Brrh! Na de taart zijn schoonvader en ik boodschappen gaan doen en Zwagertje op gaan halen in Amot. Dat was nog een klus. Niet mijn Zwagertje halen, nee, de boodschappen. Want ik had bedacht dat ik voor iedereen zou koken. Lees: 10 man in totaal. Ik had bdacht pasta met roomsaus te maken. En sla. Alleen had ik me niet bedacht dat men hier in Noorwegen andere eetgewoontes hebben. En niet dat vlees hier heel duur is. En niet dat ze hier geen soepgroenten kennen. En niet dat ik geen woord Noors kan lezen of spreken, laat staan een handleiding van pasta-saus..! Afijn. Zwagertje heeft geholpen met het vertalen van de artikelen in de supermarkt, en zo gingen we weer van Amot terug naar huis. Twee volle tassen rijker en bijna 300 kronen lichter. Ach ik ben één keer per jaar jarig, en ik vond wel dat dat het minste was wat ik kon doen voor de familie die mij en Callow een week lang onderdak boden!

Toen we thuiskwamen, hing er een grote, donkere grijze massa boven ons. Afwachtend keken we ernaar en bedachten ons dat het nog best wel eens zo zou kunnen wezen dat daar regen en onweer uit kon komen en dat we vanavond binnen zouden moeten eten. En jawel. Een flinke onweersbui liet van zich horen. Terwijl de rest buiten naar het onweer keek, ben ik aan het eten begonnen. Dat begon al leuk; ik zette de verkeerde pit open en kwam daar pas na 10 minuten achter dankzij Neef én het was een electrisch kookstel, wat ik niet gewend was! Maar het kan erger. Het onweer wérd erger. Veel erger zelfs. Zo erg, dat hij insloeg en na een paar keer stroomdalen knalde de stroom er helemaal uit. En dan? Wat moet je dan? Ik ben maar even met de sla begonnen en al snel kwamen mij nschoonouders aan met een CampingGaz-kookstelletje. Waar dus maar één grote pan op past (ja, want als je voor tien man kookt, past dat dus niet in een campingpannetje, logisch lijkt mij…) Het was eventjes behelpen maar, och; het werkte. Het duurde wel langer, en het was lichterlijk frustrerend, maar nét voor het water van de macaroni kookte, schoten de lichten weer aan! Hoera! We kunnen weer normaal koken..!! Met zijn allen hebben we hier aan de grote picknicktafel – die in de woonkamer staat, haha – zitten eten. Het was nog eventjes spannend of het wel genoeg was voor iedereen, maar gelukkig, niemand kwam tekort. En iedereen vond het lekker!

Vanavond was het buiten al flink afgekoeld en heeft het nog flink geregend. Want we morgen voor plannen hebben weten we nog niet, maar Zwagertje gaan alsnog proberen een huurauto’s te regelen, want het plan is dat we vrijdag vertrekken in de richting van Stavanger.

Tot morgen!

Vandaag hebben we eigenlijk niks gedaan. Eigenlijk best lekker. Na gister waren we allemaal in meer of mindere mate verbrand, en eigenlijk was het plan vandaag een boot te huren en te gaan varen, maar dat was toch niet zo’n goed idee.

Callow en ik besloten dat we een auto wilden huren, want dan waren we niet afhankelijk van de anderen en de anderen niet van ons. Helaas, het mocht niet zo wezen. Bij het ene autoverhuurbedrijf waren de auto’s op en bij de rest konden we uitsluitend met Visa betalen, en dat hebben we dus niet. Ja, er was een optie: €1500,- borg betalen. Leek ons ook niet echt een strak plan, dus ons dagje Drammen moet nog eventjes wachten.

Vandaag dus even niksen, beetje relaxen, beetje dutten, beetje babbelen onderling, en vooral niet teveel doen en zeker niet teveel in de zon zitten. Vanavond heeft het nichtje spaghetti gemaakt, welke heel erg lekker was, anders dan ik gewend ben. Vlees is hier flink wat duurder dan in Nederland (wat is hier eigenlijk niet duurder? Ah ja, vis!) Als vervanger voor het gehakt zat er worst en een soort Smac door de spaghetti, lekker! Morgen ga ik hoogstpersoonlijk vor het eten zorgen en morgen komen ook mijn schoonouders hier aan. 

Op internet heb ik gelezen dat het vrijdag/zaterdag gaat regenen en de temperatuur zakt iets. Waarschijnlijk zal het niet de heledag regen en zo erg is het niet dat het gaat regenen. Het schijnt dat de bronnen hier wat leeg raken. Dat valt goed te merken aan de druk die op het water staat (tja, of eigenlijk juist niet dus!)

Morgen is het dan zover, dan word ik alweer 27. Callow loopt al weken te brullen dat hij met zijn broertje en neef mij wakker gaan zingen ‘s ochtends vroeg als zijn broertje naar zijn werk moet. Dat is dus om 05.30u als hij zijn bed uit moet. Ik heb Callow plechtig beloofd dat als hij dat waagt, dat het hem duur komt te staan. Dan pak ik hem gewoon terug op zijn verjaardag, aangezien ook hij bijna jarig is!

Dus voor nu… tot morgen en dan ben ik een oude taart!

En daar zit je dan. Met een uitzicht op de rivier, in de schaduw, in een schommel stoel. Links van mij zie ik braamstruiken en een graanveld. Voor mijn dus het uitzicht op de rivier en een lokale weg. Achter mij spelen de kinderen met warerballonnen op de trampoline. De mannen zijn forel vissen voor de barbeque. En…Ik ben aardig verbrand, inmiddels.

Gister om 02.00u bereikten we onze eindbestemming. De vliegreis was voor mij verrassend. Ik had nog niet vaak gevlogen, slechts één maal naar Turkije met mijn vader en broer, maar daar vond ik niets aan. Ik vond het maar saai. Het opstijgen en landen was wel een beetje leuk, maar ja, hoe lang duurt dat nou? Nu ging dat dus mooi anders. Bij het stijgen draaide mijn maag verschrikkelijk  en bij het landen uiteraard ook, ik moest warempel mijn best doen om niet over te geven! Ik was blij dat ik in Oslo geland was. Met de kinders de koffers van de band plukken was natuurlijk ook een hele belevenis, vooral omdat we met zijn vieren naar ónze koffers zochten. Alleen lagen er slechts koffers op uit Madrid. Het duurde even, maar tóch nog onze koffers gevonden.

Vandaag was het plan uitteslapen. Tenminste, míjn plan. Ik was uitgeput van al het werk, de voorbereidingen van zowel het concert met Syb en Noorwegen, en het concert zelf was natuurlijk ook best vermoeiend(maar wel ontzettend gaaf!) Mijn zwagertje moest werken vandaag en dus om 05.30u eruit. Callow zou wel gezellig  koffie met hem drinken en heb samen met de aangetrouwde neef wegbrengen. Callow had bedacht dat hij dan niet  meer zou gaan slapen maar gelijk eruit bleef want ‘de omgeving is zooo mooi!’. Daar heeft hij dan wel gelijk in (ben ik nu achter). Afijn, meneer dook tóch nog maar even naast me, vergat zijn wekker uittezetten, waardor ik om 08.30u ruw uit m’n slaap werd gerukt. Zucht. Toen kon ik niet meer slapen. En ben ik dus met Callow onder het genot van het uitzicht een kopje koffie gaan drinken in de schommelstoel. (je-weet-wel, zo’n bankje dat lekker schommelt, ik ben gek op ‘t ding!)

Vandaag zijn we met zijn allen een paar dorpjes verder op aan het strand gaan zitten. Niet zo oerhollands als Scheveningen, hutje bij mutje op fijn zand, maar wat groffer zand en minder hutje-bij-mutje. Ik gelof dat werkelijk iedereen verbrand is, of op zijn minst flink bij gekleurd.

En dan beweerd men dat Noorwegen koud zou zijn. We hebben hier op het moment zwaar tropische temperaturen, en de weersvooruitzichten zijn positief; dit weer blijft ( note: +/- 30 C en veeeeeel zon. Wat we morgen gaan doen zien  we dan wel. Zometeen eerst maar eens lekker barbequen met de hele familie en wie weet… Waag ik nog wel een sprong op de trampoline…
Vi snakkes imorgen!

En dan wat het vandaag de laatste dag op mijn werk voor mijn vakantie. Inderdaad, de laatste loodjes wegen het zwaarte. Maar nu is het toch echt zover. Na twee dagen vrij veel photoshoppen en illustratoren heb ik mijn niveau weer wat opgekrikt en heb ik nu zowaar mijn welverdiende vakantie.

Rust is een ander verhaal. Vanmiddag nog snel de stad ingeracet voor een passende korte broek en war schrijfspullen, en even gelunchet met mijn collega die ik nog wat bijpraatte over het beestenwerk, want zij past op mijn schatjes. Welke ik wel erg ga missen. Na haar heel veel sterkte gewens te hebben in verband met mijn afwezigheid ben ik snel door de hitte naar huis gefietst en mijn inpakklus vervolgd.

Zometeen maar eventje verder en dan snel koken en naar de kerk racen voor de generale repetitie. Morgen moet ik nog snel oma bellen en mama bellen en al vroeg naar de haven voor een soundcheck en andere voorbereidingen voor het concert, wat ‘s avonds plaatsvindt. Zondag nog snel de beestjes voorzien van schone hokjes en dan bijtijds word ik opgehaald om eerst bij Callow’s oma wat te gaan drinken, dan te eten en dan dus naar het vliegveld.

Maar tot die tijd heb ik nog even wat te doen. Voor nu de laatste woordjes vanuit Nederland. Het volgende bericht zal vanuit Noorwegen komen!
Toedeloe!